تخلیه تراشه یکی از مهم ترین شرایط برای حفاری کاربید پایدار است، به ویژه در سوراخ های عمیق، سوراخ های کور، فولاد ضد زنگ، فولاد آلیاژی، آلومینیوم و سایر مواد که در آن تراشه ها می توانند در داخل فلوت پیچ شوند، فشرده شوند یا جوش داده شوند. یک مته کاربید ممکن است قطر، پوشش و درجه کاربید مناسبی داشته باشد، اما اگر تراشه ها نتوانند به راحتی از سوراخ خارج شوند، بار برش به سرعت بالا می رود. نتیجه ممکن است سوراخکاری نامناسب، سوراخهای بزرگ یا مخروطی، بریدگی لبه، شکستگی ناگهانی مته یا مشکل ضایعات قطعه کار باشد که بسیار گرانتر از خود ابزار است.
برای ماشینکاران CNC، مهندسان فرآیند و تیمهای خرید، تخلیه تراشه نباید به عنوان یک جزئیات جزئی پس از انتخاب ابزار تلقی شود. این بخشی از طراحی فرآیند حفاری است. راه حل صحیح معمولاً ترکیبی از هندسه مته، استراتژی خنک کننده، روش نوک زدن، پایداری ورودی و اعتبارسنجی محافظه کارانه پارامتر است. این راهنما نحوه تشخیص بسته بندی تراشه در حفاری کاربید و نحوه تنظیم فرآیند بدون حدس زدن را توضیح می دهد.
بر خلاف آسیاب، که در آن تراشه ها اغلب فضای باز برای خروج از منطقه برش دارند، حفاری لبه های برش را در داخل یک سوراخ باریک به دام می اندازد. تراشه باید شکل بگیرد، بپیچد، در امتداد فلوت حرکت کند و قبل از اینکه دوباره بریده شود یا فشرده شود، سوراخ را ترک کند. هنگامی که مسیر تراشه محدود می شود، چندین مکانیسم خرابی می توانند همزمان ظاهر شوند:
به همین دلیل است که دو مته با مواد و پوشش مشابه می توانند در عمق یک سوراخ بسیار متفاوت عمل کنند. تراشه ای با کنترل بهتر تراشه و دسترسی به مایع خنک کننده ممکن است نتایج پایدارتری ارائه دهد حتی اگر مشخصات کاتالوگ آن مشابه به نظر برسد.
افزایش تدریجی بار دوک یا افزایش ناگهانی گشتاور در حین حفاری اغلب نشان می دهد که تراشه ها دیگر به آرامی از سوراخ خارج نمی شوند. اگر مشکل پس از رسیدن مته به عمق مشخصی ظاهر شود، احتمال بسته بندی تراشه بیشتر از سایش لبه ساده است.
وقتی تراشهها در سوراخ گیر میکنند، ممکن است در حالی که دستگاه به تغذیه ادامه میدهد، مته آزادانه چرخش را متوقف کند. این می تواند تنش پیچشی بالایی ایجاد کند و مته را بشکند. اگر شکستگی به طور مکرر در اعماق مشابه اتفاق افتاد، قبل از تغییر فقط درجه کاربید، تخلیه تراشه را بررسی کنید.
تراشه های بلند، درهم یا بریده شده می توانند به دیواره سوراخ ساییده شوند و به سطح آسیب برسانند. در سوراخ های دقیق، این می تواند بر عملکرد بعدی تأثیر بگذاردریمرهای کاربید، زیرا ریمینگ نمی تواند آسیب شدید حفاری یا صافی ضعیف سوراخ را به طور کامل اصلاح کند.
در آلومینیوم و برخی از فولادهای ضد زنگ، تخلیه ضعیف می تواند با چسبندگی ترکیب شود. تراشه ها ممکن است به لبه برش یا حاشیه جوش بخورند و اصطکاک را افزایش دهند و مته را به طور ناهموار برش دهند.
اگر تراشه ها به طور ناهموار در یک طرف مته گیر کرده باشند، ابزار را می توان از مرکز خارج کرد. این ممکن است باعث سوراخهای بزرگ، گردی ضعیف، یا خطای موقعیتی شود، حتی زمانی که خود ابزار به وضوح فرسوده نشده باشد.
مته هایی با فضای فلوت ناکافی ممکن است در سوراخ های کم عمق عملکرد قابل قبولی داشته باشند اما با افزایش عمق مشکل دارند. ماده ای که تراشه های بلند یا ضخیم را تشکیل می دهد به حجم فلوت کافی برای حمل آن تراشه ها نیاز دارد. هنگامی که فضای فلوت محدود است، تراشه ها در داخل سوراخ فشرده می شوند.
برای برنامه های کاربردی دشوار، انتخابمته های کاربیدباید نه تنها قطر و پوشش، بلکه شکل فلوت، مارپیچ، طراحی حاشیه و در دسترس بودن سوراخ مایع خنک کننده را نیز در نظر گرفت.
ضخامت تراشه تا حد زیادی توسط تغذیه در هر دور کنترل می شود. اگر خوراک خیلی کم باشد، چیپس ها ممکن است نازک، رشته ای شوند و به سختی شکسته شوند. اگر خوراک خیلی زیاد باشد، چیپس ها ممکن است ضخیم شوند و فلوت را بیش از حد بارگذاری کنند. سرعت برش نیز بر گرما و رفتار مواد تأثیر می گذارد.
هدف صرفاً کاهش خوراک زمانی که حفاری ناپایدار می شود نیست. در برخی مواد، افزایش اندکی خوراک در محدوده ایمن می تواند شکستن تراشه را بهبود بخشد. با این حال، هر گونه تنظیم باید به تدریج بر روی دستگاه واقعی، وسایل و مواد قطعه کار تأیید شود.
خنک کننده بیشتر از کاهش دما انجام می دهد. همچنین به بیرون راندن تراشه ها از سوراخ کمک می کند. خنک کننده خارجی ممکن است برای حفاری کم عمق کافی باشد، اما اغلب با افزایش عمق سوراخ، کارایی آن کمتر می شود. مته های خنک کننده می توانند تخلیه تراشه را در بسیاری از کاربردهای حفره عمیق بهبود بخشند، مشروط بر اینکه فشار خنک کننده، جریان و فیلتراسیون کافی باشد.
اگر فشار مایع خنککننده ضعیف باشد، ممکن است تراشهها حتی با ابزار خنککننده عبوری در فلوت باقی بمانند. اگر سوراخ مایع خنککننده توسط تراشههای ریز یا آلودگی مسدود شود، ممکن است فرآیند پس از عملیات پایدار قبلی بهطور ناگهانی شکست بخورد.
سوراخ های کور چالش خاصی ایجاد می کنند زیرا تراشه ها نمی توانند از قطعه کار عبور کنند. تراشه ها نزدیک به پایین جمع می شوند و با نزدیک شدن مته به عمق نهایی، فضای کمتری برای حرکت تراشه وجود دارد. این می تواند باعث افزایش گشتاور در انتهای سوراخ شود.
برای سوراخهای کور، مهندسان فرآیند باید توجه ویژهای به استراتژی تغذیه عمق نهایی، چرخههای پاکسازی تراشه، و اینکه آیا صافی یا شرایط کف مورد نیاز با ابزار انتخابی واقعی است، داشته باشند.
سوراخ کردن با نوک می تواند به پاک کردن تراشه ها کمک کند، اما نوک زدن بیش از حد نیز می تواند کارایی را کاهش دهد و اگر ابزار مکرراً دوباره بد وارد شود، ممکن است باعث مالش شود. نوک زدن خیلی کم می تواند چیپس را در فلوت بسته بندی کند.
یک استراتژی نوک زدن مناسب به مواد، عمق سوراخ، مایع خنک کننده، قطر مته و استحکام دستگاه بستگی دارد. به عنوان یک مرجع شروع، سوراخهای عمیقتر و مواد شکستن تراشه ضعیف معمولاً به پاکسازی تراشههای کنترلشدهتری نیاز دارند، در حالی که تنظیمات پایدار خنککننده ممکن است به حفاری بدون وقفه طولانیتری اجازه دهند. عمق نوک دقیق باید تحت شرایط ماشینکاری واقعی تایید شود نه اینکه از مغازه دیگری کپی شود.
ثبت کنید که آیا مسائل تخلیه تراشه بلافاصله شروع می شود، در عمق میانی یا نزدیک به عمق نهایی. اگر فرآیند در عمق کم پایدار باشد اما در عمق سوراخ شکست بخورد، تخلیه تراشه یا تحویل مایع خنککننده احتمالاً دخیل است.
به تراشه های برداشته شده از دستگاه نگاه کنید. تراشههای کوتاه و ثابت معمولاً راحتتر از بندهای بلند یا لانههای فشرده تخلیه میشوند. اگر تراشه ها بلند و درهم هستند، خوراک، هندسه مته یا استراتژی نوک زدن را تنظیم کنید. اگر تراشه ها پودری یا بیش از حد گرم شده اند، سرعت برش، مایع خنک کننده و وضعیت لبه را بررسی کنید.
بررسی کنید که آیا مایع خنک کننده واقعاً به نقطه مته رسیده است یا خیر. برای ابزارهای خنک کننده، فشار، جریان، فیلتراسیون و مسدود بودن سوراخ های خنک کننده را بررسی کنید. برای خنک کننده خارجی، جهت نازل و اینکه آیا خنک کننده همچنان با افزایش عمق به سوراخ می رسد یا خیر، تأیید کنید.
ورود ناپایدار می تواند باعث سرگردانی مته و ایجاد تراشه های ناهموار و بار جانبی شود. لکه گیری، سوراخ کردن در مرکز، یا استفاده از روش ورودی مناسب ممکن است پایداری را در زمانی که سطح قطعه کار زاویه دار، ناهموار یا قطع شده است، بهبود بخشد. برای برنامهریزی گستردهتر فرآیند سوراخسازی، متههای کاربید باید با سایر متهها هماهنگ شوندابزار آسیاب کاربیدو ابزار تکمیل به جای انتخاب به عنوان یک آیتم جدا شده.
از تغییر همزمان سرعت، تغذیه، عمق نوک، مایع خنک کننده و طراحی ابزار خودداری کنید. یک متغیر را تغییر دهید، نتیجه را مستند کنید، سپس ادامه دهید. این کار تشخیص علت واقعی بهبود یا شکست را آسان تر می کند.
دستورالعمل زیر باید به عنوان یک چارچوب اولیه در نظر گرفته شود، نه یک جدول پارامتر جهانی:
برای تولید با حجم بالا، منحنی بار، فرم تراشه، سایش ابزار، تحمل سوراخ و پرداخت سطح را با هم ثبت کنید. عمر ابزار به تنهایی توضیح نمی دهد که آیا علت اصلی بسته بندی تراشه، عدم تطابق پوشش، هندسه ضعیف یا مایع خنک کننده ناکافی است.
کاهش خوراک گاهی اوقات می تواند چیپس ها را نازک تر و رشته ای تر کند و تخلیه را بدتر کند. همیشه قبل از تصمیم گیری در مورد کاهش یا افزایش خوراک، شکل تراشه را بررسی کنید.
مته ای که در یک سوراخ کم عمق کار می کند ممکن است برای سوراخ کور عمیق تر در همان ماده مناسب نباشد. عمق سوراخ الزامات تخلیه تراشه را تغییر می دهد.
اگر فشار کافی نباشد یا مسیر مایع خنککننده مسدود شده باشد، متههای خنککننده تخلیه خوب تراشه را تضمین نمیکند.
ریمینگ تنها زمانی اندازه و پایان را بهبود می بخشد که سوراخ از پیش حفاری شده پایدار باشد. خراش شدید تراشه، سرگردانی یا صافی ضعیف می تواند عملکرد ریمر را کاهش دهد.
اگر مته به دلیل انباشته شدن تراشه ها در سوراخ شکسته شود، تغییر به درجه سخت تر کاربید ممکن است علت اصلی را حل نکند. ابتدا باید هندسه، خنک کننده و استراتژی پیک بررسی شود.
بسته بندی تراشه زمانی اتفاق می افتد که تراشه ها نتوانند به راحتی از سوراخ خارج شوند و در داخل فلوت یا بین مته و دیواره سوراخ فشرده شوند. باعث افزایش گشتاور، گرما و خطر شکستگی می شود.
خیر. برخی از مته های کاربید خنک کننده می توانند به طور مداوم تحت شرایط پایدار حفاری کنند. نوک زدن زمانی مفید است که تخلیه تراشه دشوار است، اما نوک زدن بیش از حد می تواند کارایی را کاهش دهد و ممکن است باعث مالش شود. استراتژی صحیح به مواد، عمق سوراخ، مایع خنک کننده و استحکام دستگاه بستگی دارد.
در نزدیکی انتهای یک سوراخ کور، تراشه ها فضای کمتری برای حرکت دارند و جریان خنک کننده ممکن است کمتر موثر باشد. در صورتی که فرآیند برای تخلیه از سوراخ کور طراحی نشده باشد، بستهبندی تراشه و سنبلههای گشتاور در عمق نهایی رایج هستند.
فشار مایع خنک کننده کمک می کند، اما تنها عامل نیست. طراحی فلوت مته، شکل تراشه، تغذیه در هر دور، استراتژی نوک زدن و عمق سوراخ نیز بر تخلیه تأثیر می گذارد.
یک ریمر تنها در صورتی می تواند اندازه و پایان را بهبود بخشد که سوراخ حفر شده از قبل به طور معقولی پایدار باشد. اگر مته به دلیل بستهبندی تراشهها خراشهای سنگینی به جا میگذارد یا سرگردان است، ابتدا فرآیند سوراخکاری را تعمیر کنید.
تخلیه تراشه مته کاربید فقط یک مشکل خنک کننده یا یک مسئله نرخ تغذیه نیست. این نتیجه ترکیبی از هندسه فلوت، تشکیل تراشه، تحویل مایع خنککننده، پایداری ورودی، عمق سوراخ و اعتبارسنجی فرآیند است. هنگامی که بسته بندی تراشه ظاهر می شود، موثرترین پاسخ تشخیص مرحله به مرحله حالت خرابی به جای تغییر تصادفی ابزارها است.
اگر با شکستگی مته کاربید، بسته بندی تراشه سوراخ کور یا کیفیت سوراخ ناپایدار مواجه هستید،با سوپال تماس بگیریدبا مواد قطعه کار، قطر سوراخ، عمق، وضعیت مایع خنککننده، نوع مته فعلی و عکسهای شکست. سوپال می تواند به ارزیابی اینکه آیا این موضوع عمدتاً به هندسه مته، پوشش، تحویل مایع خنک کننده یا استراتژی پارامتر مربوط می شود کمک کند.